Skip to content

 

AidsAccess  

 

การรักษา

เมื่อเราตัดสินใจจะไปโรงพยาบาล ควรเตรียมอะไรบ้าง

Read more...
 

การป้องกัน

หญิงมีครรภ์กับความเสี่ยง

Read more...
 
You're here:หน้าแรก arrow บทความ arrow เรื่องเราอยากเล่าให้ฟัง arrow ไม่เอา เอฟทีเอ! ไม่เอา เอฟทีเอ!
ไม่เอา เอฟทีเอ! ไม่เอา เอฟทีเอ! PDF Print E-mail
Wednesday, 22 February 2006

เอฟทีเอ ไม่เอา !    ไม่เอา เอฟทีเอ !

เอฟทีเอ ไม่เอา !    ไม่เอา เอฟทีเอ !

ถ้าใครได้อยู่ในบรรยากาศของการเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องให้มีการยุติการเจรจาเขตการค้าเสรีระหว่างไทยกับสหรัฐอเมริกา
ระหว่างวันที่ 9-13 มกราคม 2549 ที่ผ่านมา คงจะจำกันขึ้นใจกับเสียงร้องตะโกนของผู้คนนับหมื่นที่ส่งเสียงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
เพียงแค่คำว่าเอฟทีเอ ทุกเสียงพร้อมใจเปล่งพร้อมชูมือแสดงเจตน์จำนงว่า “ เรา ” ประชาชนคนเดินถนน “ ไม่เอา เอฟทีเอ !”

เป็นเวลา 4 วัน กับ 3 คืน ที่เพื่อนพี่น้องทั่วประเทศ จากหลากหลายเครือข่ายนับหมื่นชีวิตหลั่งไหลกันเข้ามาร่วมต่อสู้และส่งเสียงเรียกร้อง
ในเชียงใหม่ กลางคืนหนาวจับใจ ตื่นเช้าพร้อมกับน้ำค้างที่เปียกชุ่มทั้งตัวและผ้าห่ม เดินย่ำกันไปตามถนนร้อนจัดกว่าวันละ 10 กิโลเมตร
ในเชียงใหม่ น่าแปลก ! ที่ไม่มีใครบ่น ไม่มีใครถอย ไม่มีใครหมดแรง ทำไม ?

บ้างก็มีเสียงลอยมาว่า “ มีคนจ้างมา ” บ้างก็บอกว่า “ พวกม๊อบรับจ้าง ” และบ้างก็แว่วเสียงมาว่า “ ได้กันตั้งวันละ 500 บาท แบบนี้มาเดินด้วยก็ดีหรอก ” ไม่ว่าจะมีเสียงลอยลมมาอย่างไร แต่พวกเราก็ไม่มีใครบ่น หรือรู้สึกทดท้อ กลับทำให้เรามีแรงฮึดสู้ เดินย่ำ ร้องตะโกนต่อไป

เป็นเรื่องธรรมดาเวลามีม๊อบที ก็มักจะมีการปล่อยข่าวทั้งที่ตั้งใจปล่อย กับที่เชื่อว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ “ คิดดูนะพี่ หมื่นคน คนละห้าร้อย สามวัน
ก็ สิบห้าล้าน โห ! ใครที่ไหนจะเอาเงินมาจ้างกันได้บ่อยๆ ” มีเสียงของเพื่อนเราในขบวนพยายามให้ข้อมูลและชวนคนที่เราเดินผ่านสองข้างทางคุย “ บางทีได้ยินมันก็เจ็บนะ เรามาร่วมเคลื่อนไหวก็เพราะเราคิดแล้วและเห็นว่ามันเป็นปัญหาที่กระทบกับเราจริงๆ
ไม่เคยคิดเลยเรื่องต้องได้เงิน ได้ทอง" เพื่อนอีกคนพูดเปรยขึ้นมาในระหว่างเดิน

ไม่ว่าจะมีเสียงลอยมาตามลมแบบไหน ก็ไม่ได้ทำให้พวกเราหวั่นไหว ทุกคนยังคงอดทน เดินตากแดด พร้อมกับพยายามทำความเข้าใจ
กับเพื่อนร่วมแผ่นดินทั้งสองข้างทาง ด้วยหวังว่าเป้าหมายคือคนมีความเข้าใจในเรื่องนี้มากขึ้นก็เป็นแรงใจได้อย่างดี

“ แม้เวลาจะยังยาวไกล เลือดรดรินหลั่งไหล เราก้าวไปด้วยกำลังใจ สู่เส้นชัยเสรี ” คนนับหมื่นต่างร่วมกันร้องเพลงเพื่อความเป็นหนึ่งเดียวร่วมกัน เนื้อเพลงบอกเล่าการเดินทางของเราได้เป็นอย่างดี การเดินทางที่เราทำกันมายาวนานต่อเนื่องกว่า 2 ปี มีเพื่อนบางคนต้องเสียเลือด
เพื่อแลกกับการได้ส่งเสียงให้คนที่เกี่ยวข้องได้ยินได้ฟัง ได้เห็นถึงปัญหาผลกระทบที่จะเกิดกับประชาชน เพื่อนตะโกนว่า “ ตีหัวผมทำไม ผมมาเรียกร้องสิทธิของผม เขากำลังจะขายประเทศไทยของเรา ” เพื่อนคนหนึ่งยืนมือกุมหัวที่โชกด้วยเลือด หลังจากพยายามว่ายน้ำข้ามแม่น้ำปิงเพื่อเข้าไปในตัวโรงแรมที่ประชุม ไม่มีน้ำเสียงของความโกรธเกรี้ยวที่ถูกทำร้าย มีแต่เสียงที่ตัดพ้อ และไม่เข้าใจว่าทำไม คนไทยด้วยกัน ทำร้ายกัน ทั้งๆที่เขามาเพื่อเรียกร้องให้กับคนทั้งประเทศ แต่ก็ใช่ว่าจะมีแต่เลือด และความเจ็บ ยังมีพี่ เพื่อน ผู้รักษากฎหมายน้ำใจงามพยามเข้ามาช่วยเหลือ “ หากมีการกระทบกระทั่งกันไปบ้าง ก็ต้องขอโทษ แต่เราก็เข้าใจว่าเราต่างก็มีหน้าที่ของตนเอง ” คำกล่าวขอโทษที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากของผู้รักษากฎหมายในระดับผู้กำกับ เป็นสิ่งที่เราได้ยินและจะจดจำไปอีกนาน

แม้ว่าการเคลื่อนไหวครั้งนี้ไม่สามารถหยุดการเจรจาได้อย่างสิ้นเชิง แต่ก็ส่งผลสะเทือนต่อผู้แทนเจรจาที่ต้องยั้งคิด และไม่ผลีผลามตกลงอะไรไป แม้ว่าจะแอบหนีประชาชนไปเจรจากันต่อที่อื่นก็ตาม แต่สิ่งสำคัญยิ่งกว่าก็คือ คนไทยได้รับรู้ข้อมูลมากขึ้น ทั้งจากสื่อมวลชนที่ทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดีให้ข้อมูลที่รอบด้านทั้งด้านบวก ด้านลบ แบบนี้ ชัยชนะ ของประชาชนก็พูดได้เต็มปากว่าเราชนะในครั้งนี้ แต่ครั้งหน้าเราจะเดินไปให้ถึงเป้าหมายที่เราตั้งไว้ให้จงได้

เอฟทีเอ ไม่เอา ! .... ไม่เอา เอฟทีเอ !

 
< Prev   Next >